niedziela, 14 maja 2017

"Zawodowy hejter niszczy tanio i skutecznie", czyli jak zostałam zmuszona do opuszczenia kraju...

Jakiś czas temu dostałam informację, że pewnej osobie za skuteczne zniszczenie mnie jako pisarki zaproponowano kilka tysięcy miesięcznie. Praktyki płacenia z pozytywne recenzje - od 500zł w górę - znałam. Tymczasem okazuje się, że zleceniodawcom, kimkolwiek oni są, płacenie za pozytywne recenzje mojej konkurencji nie wystarczało. Zaczęli opłacać zawodowych hejterów. Na początku nie uwierzyłam. Potem owszem. A ponieważ sama nie wchodzę na żadne blogi, ani strony poświęcone literaturze, poprosiłam osobę zewnętrzną, by obiektywnie przyjrzała się temu zjawisku i oto przedstawiam jak ten proceder wygląda.

Zawodowy hejter nie nazywa siebie oczywiście hejterem, tylko blogerem lub recenzentem. Zostaje "wyhaczony" przez zleceniodawcę z grona osób, które próbowały zaistnieć jako pisarz lub dziennikarz, ale ponieważ los poskąpił im talentu, zostają wyrzuceni nawet z podrzędnego portalu. Ich samoocena jest wysoka ("nie poznali się na mnie, s..syny"), frustracja również, ale zleceniodawcy potrzebna jest jeszcze u potencjalnego "pitbulla" chęć zemsty na tych "którym się udało". Łatwo jest znaleźć takich frustratów... Zleceniodawca upatruje sobie owego i pisze doń maila, oczywiście anonimowo. Od teraz frustrat nie jest już frustratem. Staje się "zawodowym hejterem". Pitbullem, który ma zagryźć. Dostaje zlecenie na konkretną osobę. Wszelkie chwyty dozwolone. Łamanie prawa cywilnego, czy karnego również, przy czym w razie gdyby osoba hejtowana wystąpiła do prokuratury czy z powództwem cywilnym, zleceniodawca - oczywiście anonimowo - zapewnia wsparcie dobrych prawników. Comiesięczna pensja płatna gotówką, pieniądze z ręki do ręki. Za szczególnie efektowny "chwyt" - premia.

Działalność hejtera polega na zakładaniu dziesiątek - jeśli trzeba to setek - kont pocztowych, by na ich bazie logować się dziesiątkami - setkami - na fejsbuki, portale książkowe, księgarnie internetowe i oczywiście fora. Wszędzie tam zawodowy hejter po pierwsze zaniża oceny książki, po drugie pisze negatywne recenzje. Przy czym nie mogą być to wpisy typu "to jest głupie", ma to być "rzetelna ocena powieści" podpisana przez np. filologa jęz. polskiego. Ma być wiarygodnie. Profesjonalnie.

Hejter ma wolną rękę w niszczeniu celu: może dowolnie i bezkarnie - i im bezczelniej, tym więcej lajków - łamać prawo, bo w razie czego dostanie "wsparcie". Oprócz działalności "fejkowej" i owych setek anonimowych kont, zawodowemu hejterowi zależy na wyrobieniu sobie nazwiska - dlatego zleceniodawca go wyhaczył, hejter musi widzieć swoje nazwisko, musi  z a i s t n i e ć. Za wszelką cenę chce się dowartościować. Być sławny. Zakłada więc swój "obiektywny" blog, na którym "obiektywnie" niszczy cel, za który mu płacą.

Zakłada też inne strony, bez żadnych zahamowań wykorzystując zdjęcia celu, montuje filmiki z wyrwanymi z kontekstu wypowiedziami ofiary, z których wynika np. że cel jest ćpunem/ćpunką. Oczywiście na to są już paragrafy Kodeksu Karnego, ale hejter ma przecież rękojmię zleceniodawców, że "pomożecie? pomożemy!", zresztą czy prokurator zajmie się taką błahostką?

Działalnością niejako poboczną, ale równie skuteczną, jest podjudzanie przez zakontraktowanego hejtera ataków hejterów, że tak powiem "spontanicznych", czyli grupy z natury przepełnione nienawiścią do każdego, kto coś osiągnął. I zawiścią, jeśli ta osoba pochodzi z danego środowiska. Dochodzi do tego, że literat, który "zasłynął" dawaniem czterech liter każdemu, kto mógłby pomóc mu w karierze "literackiej" atakuje ofiarę hejtu w taki sposób, że nawet wielbiciele owego literata uznają to za niesmaczne i żenujące. Lecz akurat w przypadku takich osobników nie dziwi nic.

Co ważne: hejtowana treść jest nieważna, nieważna jest wartość merytoryczna, czy społeczna książki. Hejtuje się każdą linijkę, przecinek i kropkę. Bez względu na to, czy jest się specjalistą w danej dziedzinie, czy nie, podważa się każde zdanie i akapit. A najulubieńszym słowem hejtera - w przypadku pisarza - jest słowo "grafoman". Czyli dokładnie to, kim jest hejter, a nie jego ofiara. Jeśli zaś chodzi o hejtera zawodowego, jego zadaniem jest totalne wyszydzanie nie tylko książki, akapitu, linijki, wyrazu, okładki, zdjęcia, ale i celu. Każda wypowiedź, każdy filmik, wpis, komentarz i działanie, choćby najszlachetniejsze, jest materiałem do "obróbki".

Zaczyna się efekt kuli śnieżnej. Jakaś absurdalna, powszechna nagonka na ofiarę "zawodowego hejtera". Może być albo czynna: ocenianie książki, która się jeszcze nie ukazała, zaniżanie jej ocen, wyrabiania ogólnej opinii wszędzie, gdzie możliwe, że ofiara to grafoman/grafomanka i "nie da się tego czytać"... albo bierna: osoby, które nawet cel lubią i czytają, i chętnie by na swoim blogu pisały o jego książkach dobrze, są natychmiast atakowane, z taką zajadłością, że - ze względu na własne zdrowie psychiczne - przestają o celu w ogóle pisać. Nadal kupują i czytają książki, ale się do tego nie przyznają.

Najniebezpieczniejszą formą, jaką obiera masowy hejt, jest atak fizyczny. Grupa hejterów skrzykuje się na spotkanie autorskie np. w księgarni, bo z biblioteki zostaliby wyproszeni, osaczają cel, unieruchomiony przy stoliku, przy którym podpisuje książki i zaczynają w sposób niewybredny atakować swoją ofiarę. Przy czym jedna z osób na wstępie informuje cel, że ma psychozę maniakalno-depresyjną, więc jest bezkarna i wolno jej wszystko. Oczywiście cel nigdy więcej nie zaryzykuje spotkania z psychopatą w miejscu publicznym, rezygnuje więc ze wszelkich spotkań autorskich. A jeżeli już na jakichś się pojawia, rzadko, to z ochroną. Bo nie wiadomo, co takiemu psychopacie przyjdzie następnym razem do głowy, czy jedynie zbluzga, czy obleje kwasem, czy dźgnie nożem na przykład...
W światek pisarsko-blogerski idzie przekaz, że cel nie spotyka się z Czytelnikami, bo nimi gardzi, bo biblioteki za mało płacą, bo odbiła mu woda sodowa... to co wymyślą, nie mają znaczenia. Nikt nie wie, że cel został po prostu zastraszony. Zaszczuty. Game over.

Zleceniodawcy są zadowoleni. To za co płacą zostało osiągnięte: ofiara znika ze sceny blogerskiej, księgarskiej, bibliotecznej i publicznej. Nadal ma setki tysięcy, jeśli nie miliony Czytelników, ale przestaje istnieć w świadomości społecznej, nawet jeśli jeszcze nie zaistniała. To zleceniodawcy wystarcza. Zawodowy hejter dorobił się następnych zleceniodawców, zarabia tysiące, jeśli nie dziesiątki tysięcy na szkalujących filmikach, szkoleniach "jak zarabiać na hejterstwie" etc i właściwie wszystko byłoby okej - nie licząc samopoczucia ofiary, która ciężko pracując na swoje dokonania, została w taki sposób, bezkarnie, odpłatnie zniszczona, gdyby nie jedno ale...

...wśród tych wszystkich oszołomów, hejtujących, bo lubią, bo muszą, bo przyjemność im sprawia niszczenie kogoś, trafia się ktoś - a jest to na przykład wspomniana wyżej osoba zaburzona psychicznie - która postanawia wykończyć cel fizycznie. W jej chorym umyśle roi się, że ten ktoś zniszczył jej życie. Najpierw zaczyna pisać listy z pogróżkami. Gdy cel nie odpowiada, pogróżki zaczynają dotyczyć nie tylko celu, ale też jego dzieci, z których jedno ma cztery latka. A że każdy bez trudu może się dowiedzieć, gdzie mieszkamy...

Teraz już wiecie, dlaczego uciekłam na koniec świata?

PS. Do zawodowego hejtera i zawodowego literata: możecie sobie nie wierzyć w boską sprawiedliwość, ale to nie znaczy, że ona was ominie. Na ludzkiej krzywdzie nie zbuduje się szczęścia, a srebrniki, które za to bierzecie, staną się waszym przekleństwem.

PS2. Do koleżanek i kolegów po piórze: to może spotkać każdego i każdą z was. Nie hejtujcie, żebyście nie byli hejtowani. Miejsca na księgarskich półkach wystarczy dla wszystkich, a hejtowanie konkurencji jest po prostu niegodne twórcy, który ma tworzyć, a nie niszczyć.

Jak się bronić przed bestiami, które lubią się znęcać, lubią zadawać komuś ból? Nie pokazywać, że boli. Nic tak nie wkurza hejterów-sadystów jak zupełny brak reakcji na ich działania. Polecam po pierwsze w ogóle nie wchodzić na żadne strony internetowe, poświęcone książkom, a z czasem w ogóle odstawić internet (ile czasu ma się nagle na pisanie, czy zabawę z dzieckiem!), lecz żeby nie stracić kontaktu z rzeczywistością - i z Czytelnikami - zatrudnić osoby, które chronią ofiarę przed atakami: moderują, blokują, usuwają, przyjmują korespondencję mailową i pocztową. Na hejtera zawodowego są również sposoby: zgłaszanie stron naruszających dobra osobiste fejsbukom, jutubom etc, jeśli jesteście bardziej zdeterminowani, macie do dyspozycji prokuraturę i sąd. Myślę, że w końcu trafi się ktoś, kto nie machnie ręką, jak ja, złoży pozew i "zawodowiec" zapłaci w końcu takie odszkodowanie, że ostudzi to zapały jemu podobnym do niszczenia ludziom życia. Bezkarność i bezczelność nie ma granic u kogoś pozbawionego wszelkich zasad, ale cierpliwość ludzka owszem.

PS3. Jak możecie się domyślać celem "zawodowego hejtera" stałam się ja. Zleceniodawców nie znam. "Zawodowy hejter" robi obecnie karierę, prowadząc szkolenia, jak niszczyć skutecznie. Chwali się ilością zleceń od kolejnych zleceniodawców, może przebierać w nich jak w ulęgałkach. Ja może stwarzam pozory osoby łagodnej i ustępliwej, ale to jedynie pozory. Mogłabym podać go do sądu, ale po co? Żeby zrobić z niego męczennika ściganego za "wolność słowa"? Tchórzem również nie jestem. Z osobami chorymi psychicznie miałam do czynienia i potrafię się przed nimi bronić, ale istnieje granica, której NIKOMU nie pozwolę przekroczyć: bezpieczeństwo mojego synka. W pewnym momencie, gdy sprawy zaszły za daleko, postanowiłam wyjechać. Według hejterów będzie, że uciekłam. Zgadza się. Uciekłam. Niech mają radochę. Myślę, że do Polski nie wrócę już nigdy, bo po prostu straciłam poczucie bezpieczeństwa we własnym domu.
Wysoką cenę zapłaciłam za to, że robię, to co kocham, za moją pasję, ale największą krzywdę, jaką mogłabym sama sobie wyrządzić, jest z pisarstwa zrezygnować. Przez hejterów.


----

Serdecznie dziękuję za Wasze dobre słowa i wsparcie, szczególnie teraz, gdy po opisaniu tego co mnie spotkało, wylewa się na mnie tony pomyj. Mogłabym wchodzić w dyskusje i polemiki, ale z ludźmi tego pokroju, których opisałam nie ma możliwości polemiki. Oni żyją z niszczenia, wyszydzania, zaszczuwania. Każdy ma prawo do swojej opinii, tak jak każdy ma prawo wyboru tego, co czyta. Ale normalny człowiek po pierwsze nie czyta tylko po to, żeby książkę i autora "zjechać", po drugie potrafi krytykować w kulturalny sposób. "Książka mi się nie podobała, za dużo w niej było... za mało... etc" - to jest krytyka. Natomiast gdy pod moim zdjęciem, bezprawnie użytym, publicznie ogłasza niejaka Anna Jaskowska Macura "Kuźwa, gdybym zobaczyła taką mordę w ciemnej uliczce, tobym się zesrała ze strachu!" - to jest hejt. Chyba nie potrzeba więcej żadnych komentarzy... Dno i dwa metry szamba.



czwartek, 4 maja 2017

"Czerwień Jarzębin" nr 1 w Matrasie i Empiku trzy tygodnie przed premierą!


 Jeżeli myślicie, że autor, który napisał ponad trzydzieści książek, z których każda bez wyjątku była na listach bestsellerów, a ostatnio każda docierała do pierwszych miejsc tych list śpi spokojnie i pisze ot tak sobie, pewien, że następna wejdzie na szczyt także, to jesteście w błędzie.

Okej, może inni pisarze i Literaci tak mają, że skoro raz "zaliczyli jedynkę", to następny raz zwisa im i powiewa, myślą, że tak już będzie zawsze, albo w ogóle poczytność ich książek w ogóle tych pisarzy, czy Literatów nie interesuje. Piszą dla siebie, dzieło to dzieło samo w sobie etc...

Ja należę nie do Literatów, a do rzemieślników. Pragnę, chcę i kocham, gdy moimi powieściami, moimi małymi dziełami rąk i umysłu zachwycają się Ci, dla których je tworzę: Czytelnicy. Dlatego zawsze z zapartym tchem śledzę listy bestsellerów i wspinaczkę moich "najmłodszych" po tychże. Jak kiedyś wspomniałam: napisać jedną książkę, która została dobrze przyjęta przez Czytelników, to jest osiągnięcie, napisać drugą i trzecią, noooo... to już coś, ale napisać trzydziestą którąś, która po raz trzydziesty któryś jest okrzyknięta przez Czytelników najlepszą w dorobku Tej Michalak, wierzcie mi, to NAPRAWDĘ duże COŚ. :)))

Tak, staram się sięgać coraz wyżej, nie spoczywać na laurach i pisać, byle coś tam wcisnąć Wydawcy i Czytelnikom, ale szukać nowych źródeł inspiracji, nowych gatunków, w których być może się odnajdę, a na pewno będą wymagały ode mnie dużo więcej wysiłku, niż "napisz Kasia coś w twoim stylu i będzie okej". Już jakiś czas temu wyszłam z szufladki "poczekajkowo-poziomkowo-sklepikowej", czego niektórzy zdają się nie zauważać. Tematy, które poruszam są coraz poważniejsze, coraz bardziej prawdziwe i wstrząsające i... podoba się Wam to! Mnie, gdy otrząsnę się po lekturze materiałów źródłowych i przeniesieniu tego na karty mojej powieści... okej, też się podoba, że dałam radę. Przeżyłam.

Teraz na przykład przeprowadzam eksperyment na żywym organizmie, czyli moim mózgu: piszę jednocześnie - to znaczy raz fragment jednej, raz fragment drugiej - dwóch powieści na raz. Są ZUPEŁNIE różne, i pod względem emocjonalnym i czaso-przestrzennym. Bardzo jestem ciekawa, jak długo zdołam tak mentalnie przeskakiwać z kontynentu na kontynent i z emocji na emocję. Dopóki daję radę, mam frajdę z "podwójnego"pisania i satysfakcję, bo tego jeszcze nie przerabiałam.

A na razie jestem przeogromnie szczęśliwa, że "Czerwień Jarzębin" wskoczyła na pierwsze miejsce dwóch największych księgarń. Ach! Tu mi się przypomniało... i zaraz odnajdę w zakamarkach internetu... jak kiedyś w pierwszej dwudziestce Empiku znalazło się pięć moich książek.
To dopiero było niesamowite.
Mój starszy syn jednym słowem określiłby, "co zrobiłam z systemem", ale że ja takiego słowa nie używam... :)))

Dziękuję, Czytelniczki i Czytelnicy! To dzięki Wam mam tyle radości w życiu!
:*


wtorek, 2 maja 2017

Wywiad dla ravelo.pl

Do portalu ravelo.pl zawsze miałam słabość. Lubię ich i oni chyba lubią mnie. Dlatego z przyjemnością przyjęłam zaproszenie do wywiadu. Myślę, że wyszedł ciekawie.
Zapraszam!

Wywiad z Katarzyną Michalak 

Pierwszy tom Leśnej Trylogii – Leśna Polana – napisany był pierwotnie w formie odcinków publikowanych na blogu. Skąd taki pomysł? Czy mogłaby Pani zdradzić, czym różni się praca nad powieścią w takim kształcie od pisania od razu dla wydawnictwa?

Och, ten pomysł chodził mi po głowie od dawna: nie wiem, dlaczego zawsze chciałam pisać powieść w odcinkach jak kiedyś bywało, jeszcze za czasów zaborów, drukowaną w periodykach, kiedy Czytelnicy wyczekiwali od odcinka do odcinka, co też się wydarzy. Nie udało mi się zainteresować żadnego z miesięczników tym pomysłem, więc po zgodzie Wydawcy, który przecież ma prawa do tekstu, zaczęłam publikować Leśną Polanę co dwa tygodnie na specjalnie stworzonej dla niej stronie. Ale nie pisałam „od odcinka do odcinka”, powieść powstawała szybciej, po prostu publikowałam kolejne rozdziały. Cieszę się, że pomysł się udał. Strona miała kilkadziesiąt tysięcy odsłon. Dziewczęta nie mogły doczekać się, co będzie dalej. Przyznam, że ja nie dałabym tak rady. Czekałabym na wydanie całej książki, albo jeszcze lepiej: całej serii.

Leśna polana to książka podobna do Bezdomnej czy Ogrodu Kamili – porusza wiele trudnych tematów. Ma Pani dużo odwagi, by w bezpośredni sposób mówić o sprawach pozostających w sferze tabu nawet dzisiaj. Czy według Pani literatura wciąż ma moc, by coś zmieniać w naszej rzeczywistości? Czy mówienie w niej o nich sprawia, że stajemy się w jakiś sposób lepsi?

Bezdomna, Nie oddam dzieci!, czy teraz Leśna Trylogia powstały… z gniewu. Pierwszą zaczęłam pisać, gdy w gazetach i TV brylowała matka Madzi, a w tym samym czasie – i jest to fakt, a nie fikcja literacka – młoda kobieta z powodu psychozy poporodowej uciekła z domu z maleńką córeczką i ta córeczka nie przeżyła. Kiedy wyobrażałam sobie tragedię tej dziewczyny i jednocześnie obserwowałam „szopkę” drugiej „matki”, która zabiła swoje dziecko, było we mnie tyle gniewu, wściekłości… że musiałam o tym napisać, powiedzieć, wykrzyczeć to. Z kolei Leśna Polana miała być pięknie zaczynającą się opowieścią o małym domku w lesie i utraconej, ale odzyskanej miłości. I również jakoś w tym samym czasie wpadła mi w ręce porażająca książka o ubeckim bestialstwie wobec więźniów X Pawilonu na Rakowieckiej. Ta książka… właściwie niepozorna i nie epatująca scenami okrucieństwa, po prostu spisana przez jednego z więźniów… złamała mnie. Niedowierzanie… bezsilność… i ponownie gniew, straszny gniew na Zło, do dziś bezkarne, śmiejące się swoim ofiarom w twarz zmusiły mnie, by znów wykrzyczeć, nie dać przyzwolenia, wywlec to Zło na światło dzienne, pokazać je. Czy literatura ma moc zmieniania rzeczywistości? Nie wiem. Jestem pisarką „przemilczaną”. Czytają mnie miliony kobiet, ale jest jakaś zmowa milczenia w mediach na mój temat. Dziwne, bo do czasów Leśnej Polany trzymałam się od polityki z daleka, a i ta książka jest apolityczna, bo Zło dobiera sobie poglądy, jakie mu w danej chwili pasują. Tak więc moja twórczość rzeczywistości nie zmieni, ale wiem, że potrafi zmienić życie moich Czytelniczek. Dostałam na to wiele dowodów, maili, listów, wpisów. A jeśli życie chociaż jednego człowieka dzięki mnie stało się lepsze, moja praca ma sens.

A może literatura służy bardziej oderwaniu się od świata? Jak mówi Gabriela w Leśnej Polanie o swoim pisaniu: „Uciekam do innych światów, innego życia”. Jest raczej ukojeniem niż postawieniem problemu. W Leśnej Trylogii takim wytchnieniem jest specjalne miejsce – tam wracają dobre wspomnienia, można do niego uciec od problemów. Czy Pani też ma takie wyjątkowe miejsce, za które warto zapłacić każdą cenę?

To jest drugi aspekt pisarstwa: ucieczka. Moja ucieczka w inne światy – bezpieczna, bo chociaż przeżywam razem z bohaterem zasadzkę w Iraku, to jednak ja mogę „wrócić” cała i zdrowa w miejsce, gdzie piszę – była to biblioteka, on zaś umiera. Lecz rzeczywiście, czytając – czy pisząc – możemy całkowicie oderwać się od naszej rzeczywistości i zatracić w tej innej. Jeśli lepszej i ciekawszej, super. Jeżeli zaś w tragicznej i wstrząsającej, przeżywamy katharsis, otrząsamy się po lekturze, patrzymy na otaczający nas świat i myślimy: dzięki Bogu, mnie to nie dotknęło. Bardzo wzruszały mnie listy od Czytelniczek po Nie oddam dzieci!, w których pisały, że pierwsze, co zrobiły po przeczytaniu książki i otarciu łez, to biegły przytulić, ucałować synka czy córeczkę i powiedzieć, jak bardzo je kochają.

Odrobinę nawiążę do poprzedniego pytania. Dla Pani bohaterek posiadanie własnego miejsca wydaje się często sprawą pierwszorzędną. Jak Pani myśli, czy jest jakiś wspólny powód, dla którego szukają one takiej małej stabilizacji, bezpiecznej przystani? Co może nam to o nich powiedzieć? Czy dla Pani również jest to ważne? Dlaczego?

Myślę, że w życiu człowieka nie ma nic cenniejszego od poczucia bezpieczeństwa. W jakimkolwiek aspekcie. Czy to finansowym, czy życiowym, rodzinnym… Wewnętrzny spokój, uczucie, że nic ani nikt nam nie zagraża, że wszystko jest dobrze, jesteśmy bezpieczne… Proszę mi wierzyć: po tym, co przeżyłam, jest to uczucie bardzo rzadkie, to dosłownie chwile, przebłyski szczęścia i spokoju, i bezcenne. Domek na polanie, skąpanej w słońcu, otoczony wiekowymi świerkami to oczywiście symbol, przenośnia, wyobrażenie takiej właśnie bezpiecznej przystani, bo tę przystań nosimy w sobie, mamy ją – albo jej nie mamy – w sercu. Ja nadal tej przystani szukam, nadal za nią tęsknię i może przez to moje książki wydają się na pierwszy rzut oka schematyczne, bo zawsze występuje ta nieosiągalna Arkadia, ale to moja wewnętrzna tęsknota, której daję wyraz w pisarstwie. Hej, mam chyba do tego prawo! /śmiech/

Innym istotnym elementem Leśnej Trylogii wydaje mi się przyjaźń Gabrieli, Majki i Julii. To bardzo ciekawa znajomość trzech zupełnie różnych postaci, które potrafią się pokłócić i na siebie nakrzyczeć, jednak wciąż pozostają dla siebie ważne. Czy mogłaby Pani więcej powiedzieć o swoim zapatrywaniu się na tzw. kobiecą przyjaźń? Według stereotypów nie jest ona możliwa – co Pani o tym sądzi? 

Ja jestem tak niestereotypowym człowiekiem, kobietą, matką i spotkałam się z tyloma stereotypami , które okazały się zupełnie nieprawdziwe, typu: „Australia jest gorąca, sucha i wszędzie są jadowite węże i pająki”, podczas gdy Australia potrafi być zimna, wietrzna, deszczowa, a pająka ani węża jeszcze nie widziałam, że doprawdy… nie wierzę już w żadne stereotypy. Przyjaźń to przyjaźń. I nie mówię tu o pustym, nadużywanym dziś słowie, tak jak drugie, równie nadużywane „kocham”. Kocham cię, kocham to, czy tamto. Przyjaźń to bardzo silna więź, powstająca czasem w najbardziej niecodziennych warunkach, która trwa mimo upływu lat. Mimo tego, że miesiącami się z przyjacielem nie widzisz, że nie czujesz potrzeby gadania z nim o codziennych drobiazgach przez telefon. Jeżeli jednak coś się dzieje, nawet nie coś, a COŚ, przyjaciel po prostu stanie przy tobie, zrobi wszystko, by ci pomóc. Tak jak ty zrobisz wszystko, by pomóc jemu. Takich przyjaciół – celowo nie piszę „przyjaciółek”, bo są to zarówno kobiety, jak i mężczyźni, żyjący zresztą w udanych związkach, którym ja nie zagrażam, mam kilku. Gdy oni potrzebują mojej pomocy – jestem. Gdy ja potrzebuję ich – są. Taka przyjaźń daje właśnie to poczucie bezpieczeństwa: NIE JESTEŚ SAMA.

Po lekturze kilku z Pani licznych książek muszę zapytać o Pani styl. Miałam wrażenie, że siedzę przy kominku, a ktoś opowiada mi historię – czy rzeczywiście znajduje Pani w pisaniu taką pasję opowiadania? 

Podobno można mnie słuchać godzinami – to jeśli chodzi o opowiadanie. Swego czasu jedna z moich przyjaciółek przyjeżdżała do mnie raz w tygodniu, z drugiego końca miasta, bez względu na pogodę, rozsiadała się w gościnnym fotelu z dobrą herbatą i domowym ciastem w dłoni, po czym rzucała hasło: „No, opowiadaj, Kasia, co też się przez ten tydzień wydarzyło”… a że moje życie jest jak film Hitchcocka, miałam o czym opowiadać. Ale tylko w zaprzyjaźnionym gronie. Absolutnie nie nadaję się na snucie opowieści przy większym audytorium. Trema jest nie do zniesienia. Lecz pasja opowiadania widać we mnie tkwi, skoro znajduję tak ogromną radość w pisaniu powieści. To naprawdę coś niesamowitego, gdy sama się zatracam w losach bohaterów, staję się nimi, przeżywam ich radości i smutki, a moje kochane wierne Czytelniczki chcą o tym czytać.

Już niedługo premiera drugiej części Leśnej Trylogii – Czerwień Jarzębin. Jeśli miałaby Pani opisać tę powieść jednym słowem – czy to dotyczącym fabuły, czy jej atmosfery, a może uczuć towarzyszących przy jej powstawaniu  – jakie byłoby to słowo? Pierwsze, które przychodzi Pani na myśl?
 
Wstrząsająca. Uważałam, że „Leśna Polana” jest jedną z najtrudniejszych powieści w mojej twórczości, lecz „Czerwień Jarzębin”… ją pisałam z jeszcze bardziej złamanym sercem. W niej nie ma chwili wytchnienia. Arkadia, w której można się schronić, po prostu rozsypuje się w pył. Nie ma bezpiecznego miejsca, Zło zdaje się wszechogarniające…W pewnym momencie po prostu nie mogłam jej dalej pisać, bo wiedziałam, jaki będzie koniec. Dużo… naprawdę dużo czasu minęło, nim wróciłam do tej powieści, by skończyć ją w jeszcze bardziej dramatycznym momencie, niż ją zaczęłam. Dziewczyny znów zostaną wystawione na próbę cierpliwości, bo premiera trzeciego tomu dopiero w sierpniu, ale mam nadzieję, że cała trylogia skończy się tak jak powinna: Dobro wygra, Zło przegra. Chociaż… znając mnie… i nieobliczalność moich bohaterów, można się spodziewać wszystkiego.

Uprzejmie dziękujemy za udzielone odpowiedzi. Życzymy Pani dalszych sukcesów i serdecznie pozdrawiamy.

Dziękuję za bardzo ciekawe pytania i również pozdrawiam serdecznie.

Redakcja „Czytam Polskie”